უნდა ცდილობდნენ თუ არა ქრისტიანები ათეისტების ევანგელიზაციას?

უპასუხე



როგორც ქრისტიანებს, რომლებმაც იციან ღმერთის სიყვარული და აქვთ სამოთხეში მარადისობის გარანტია, ძნელია იმის გაგება, თუ რატომ სურს ვინმეს იყოს ათეისტი. მაგრამ როდესაც ვაცნობიერებთ ცოდვის ბუნებას და მის ძლიერ გავლენას გონებასა და გულზე, ვიწყებთ იმის გაგებას, თუ საიდან მოდის ათეისტი. ბიბლიურად რომ ვთქვათ, ათეისტი არ არსებობს. ფსალმუნი 19:1-2 გვეუბნება, რომ ცა აცხადებს ღვთის დიდებას. ჩვენ ვხედავთ მის შემოქმედებით ძალას ყველაფერში, რაც მან შექმნა. რომაელთა 1:19-20 მიჰყვება ამ იდეას და გვეუბნება, რომ ის, რაც შეიძლება ღვთის შესახებ ვიცოდეთ, ჩვენთვის ცხადი გახდა შემოქმედების მეშვეობით და ვინც ამას უარყოფს, ჭეშმარიტებას ახშობს უსამართლობით (მ. 18). ფსალმუნი 14:1 და 53:1 აცხადებს, რომ ისინი, ვინც უარყოფენ ღმერთის არსებობას, სულელები არიან. ასე რომ, ათეისტი ან იტყუება, ან სულელია, ან ორივე. მაშ, რა არის ის, რაც იწვევს ვინმეს ღმერთის უარყოფას?

ცოდვილი ბუნების გავლენის ქვეშ მყოფთა მთავარი მიზანია საკუთარი თავის ღმერთად გახდომა, მის ცხოვრებაზე სრული კონტროლი ან ასე ფიქრობს. შემდეგ რელიგია მოდის ვალდებულებებთან, განაჩენებთან და შეზღუდვებთან ერთად, ხოლო ათეისტები ვარაუდობენ, რომ განსაზღვრავენ საკუთარი მნიშვნელობისა და მორალის. მათ არ სურთ დაემორჩილონ ღმერთს, რადგან მათი გული მტრობს ღმერთის წინააღმდეგ და მათ არ სურთ დაემორჩილონ მის კანონს. სინამდვილეში მათ არ შეუძლიათ ამის გაკეთება, რადგან მათმა ცოდვამ დააბრმავა ისინი ჭეშმარიტებამდე (რომაელთა 8:6-7). სწორედ ამიტომ ათეისტები ატარებენ დროის უმეტეს ნაწილს წუწუნსა და კამათში არა წმინდა წერილობითი მტკიცებულების ტექსტებზე, არამედ იმაზე, თუ რა უნდა და არც უნდა. მათი ბუნებრივი მეამბოხე ეზიზღება ღვთის მცნებები. მათ უბრალოდ სძულთ მოსაზრება, რომ ნებისმიერს ან რომელიმეს უნდა ჰქონდეს მათზე კონტროლი. რაც მათ არ ესმით არის ის, რომ თავად სატანა აკონტროლებს მათ, აბრმავებს და ამზადებს მათ სულებს ჯოჯოხეთისთვის.



ათეისტების ევანგელიზაციის თვალსაზრისით, ჩვენ არ უნდა შევაჩეროთ ვინმეს სახარება მხოლოდ იმიტომ, რომ ის აცხადებს, რომ ათეისტია. არ დაგავიწყდეთ, რომ ათეისტი ისეთივე დაკარგულია, როგორც მუსლიმი, ინდუისტი ან ბუდისტი. ღმერთს ნამდვილად სურს, რომ ჩვენ გავავრცელოთ სახარება (მათე 28:19) და დავიცვათ მისი სიტყვის ჭეშმარიტება (რომაელთა 1:16). მეორეს მხრივ, ჩვენ არ ვართ ვალდებულნი დავკარგოთ დრო უნებლიეთების დარწმუნებაში. სინამდვილეში, ჩვენ გაფრთხილებულნი ვართ, რომ ზედმეტი ძალისხმევა არ დახარჯოთ მათზე, ვინც აშკარად არ არის დაინტერესებული რაიმე გულწრფელი დისკუსიით (მათე 7:6). იესომ უთხრა მოციქულებს, წასულიყვნენ და ექადაგა სიტყვა, მაგრამ ის არ ელოდა, რომ ისინი სადმე დარჩებოდნენ, სანამ ყველა უკანასკნელი არ მოიქცევა (მათე 10:14).



ალბათ, საუკეთესო ტაქტიკა არის, რომ თითოეულ ადამიანს მივცეთ ეჭვი, პირველ რიგში მაინც. ყოველი კითხვა, რომელსაც გულწრფელად და ჭეშმარიტად უპასუხა, აძლევს ამ ადამიანს სახარების მოსმენის შანსს. მაგრამ თუ ეს ადამიანი უბრალოდ კამათობს, არის მტრულად განწყობილი ან სხვაგვარად არ უსმენს, ალბათ დროა წავიდეს სხვაგან. ზოგიერთი ადამიანი მთლიანად და აბსოლუტურად გამაგრებულია სახარების მიმართ (იგავები 29:1). ისინი შეიძლება იყოს რაციონალური ან ირაციონალური, მაგრამ არსებობს ბიბლიური მიზეზები იმის დასაჯერებლად, რომ ზოგიერთი ადამიანი ნებით არის დაცული სულიწმიდის გავლენისგან (დაბადება 6:3). როდესაც ჩვენ კეთილსინდისიერად ვცდილობთ ვინმესთან დალაპარაკებას და ის მიუწვდომელია, მაშინ გვევალება ფეხსაცმლის მტვერი ჩამოვძვრეთ (ლუკა 9:5) და დრო გავატაროთ მათთან საუბრისას, ვინც უფრო სულიერადაა. გახსნა. როგორც ყველაფერში, ღვთის სიბრძნე გადამწყვეტია. ღმერთმა დაგვპირდა ეს სიბრძნე, თუ ვითხოვთ (იაკობი 1:5) და ჩვენ უნდა ვილოცოთ ამისთვის და ვენდოთ ღვთის მითითებას, რომ ვიცოდეთ, როგორ და როდის უნდა დასრულდეს დიალოგი მტრულად განწყობილ ათეისტთან.

Top