რას ამბობს ბიბლია ამპარტავნობაზე/ამპარტავნებაზე?

უპასუხე



თავხედობა არის ზედმეტი სიამაყე საკუთარი თავის მიმართ. ჩაფიქრებულ ადამიანებს უყვართ ლაპარაკი საკუთარ თავზე და მიღწევებზე, ნაკლებად აფასებენ სხვების მიღწევებს. ჩაფიქრებული ადამიანები ხშირად იღებენ დამსახურებას ღმერთის მიერ გაკეთებული ყველა სიკეთისთვის მათ ცხოვრებაში და თვლიან, რომ არსებითად აღმატებულები არიან სხვა ადამიანების უმეტესობაზე. ბიბლიაში უხეში სიტყვებია ჩაფიქრებული ადამიანებისთვის, რადგან სიამაყე აბრკოლებს ყველაფერს, რაც ღმერთს სურს ჩვენში და ჩვენში.

ჩვენ უნდა აღვნიშნოთ განსხვავება ჯანსაღ თვითშეფასებასა და ცოდვილ ამპარტავნებას შორის. ზოგს მიაჩნია, რომ ნებისმიერი მიღწევით ამაყობა არასწორია და ისინი შეიძლება სხვა უკიდურესობამდე მივიდნენ, საკუთარი თავის დამცირებით. თუმცა, თვითდამცირება მხოლოდ სიამაყეა მის ზურგზე. ის თავმდაბლობად იქცევა, მაგრამ, ფაქტობრივად, ყურადღების მიქცევის კიდევ ერთი გზაა. სოციალური მედია არის ამ სახის ამპარტავნების გამოფენა. მაგალითად, ქალი აქვეყნებს მაცდურ სელფს კომენტარით Feeling so ugly დღეს. Რა მოხდა? რამდენიმე წუთში მის პოსტს საპირისპირო განცხადებების ზვავი ატყდა. ამპარტავნობა ხანდახან ნიღაბს ატარებს და ჩაფიქრებულმა ადამიანებმა, როგორც წესი, იციან კომპლიმენტებისთვის თევზაობა, ხოლო თავმდაბალი გამოჩენის დროს.



საული არის ჩაფიქრებული ადამიანის ბიბლიური მაგალითი. ბიბლია აღწერს მას, როგორც ყველაზე ლამაზ მამაკაცს ისრაელში (1 სამუელი 9:2). ღმერთმა აირჩია საული ისრაელის პირველ მეფედ და მას დიდი მომავალი ელოდა, თუ დაემორჩილებოდა უფალს. მაგრამ საულის ამპარტავნობა იზრდებოდა მისი პოპულარობით და მას დიდი დრო არ დასჭირდა იმისთვის, რომ მიეღო ღვთის ავტორიტეტი თავის ცხოვრებაში და მიეღო გადაწყვეტილებები, რომლებიც მას ხალხში კარგ შუქზე აყენებდა. იმის ნაცვლად, რომ სრულად დაემორჩილებინა ღმერთს, საულმა გადაწყვიტა, რომ მან უკეთ იცოდა. პირველი სამუელის მე-15 თავში მოთხრობილია საულის ღვთის კეთილგანწყობილების გაქრობა. ადამიანი, რომელსაც შეეძლო ეს ყველაფერი ჰქონოდა, ძალიან დიდი გახდა მისი თაიგულებისთვის და უფალმა მოხსნა იგი მეფედ.



თავმდაბლობა ამპარტავნების საპირისპიროა და C. S. Lewis-ს ჰქონდა სრულყოფილი განმარტება: თავმდაბლობა არ ნიშნავს საკუთარ თავზე ნაკლებ ფიქრს. თავმდაბლობა არის საკუთარ თავზე ნაკლებად ფიქრი. ჩაფიქრებულები მუდმივად ფიქრობენ საკუთარ თავზე. მათ შეიძლება დამალონ ეს თვითშეპყრობა საკუთარი თავის დამამცირებელი შენიშვნებით (არა მგონია, რომ ოდესმე ისე კარგად მოვიქცე, როგორც წინა დროს), მაგრამ ვერ მალავენ, რომ თვით მათი უპირველესი ინტერესია. ამპარტავნობის დაძლევის მიზნით, ჩვენ უნდა ვიყოთ მზად, დავინახოთ საკუთარი თავი გულწრფელად, ისე, როგორც ღმერთი გვიყურებს. ჩვენ უნდა შევეგუოთ იმ ფაქტს, რომ ჩვენ არ ვართ სამყაროს ცენტრი; ჩვენ უნდა ვაღიაროთ რეალობა, რომ არავინ არ არის ჩვენზე შეპყრობილი ისე, როგორც ჩვენ. ჩვენ ვკურნავთ ჩვენს ამპარტავნებას, ჩვენი მზერის სარკიდან იესოს სახეზე გადატანით. ის უფრო დიდი უნდა გახდეს; მე უნდა გავხდე ნაკლები (იოანე 3:30).

ამპარტავნობა ბოროტი ადამიანების ერთ-ერთი თვისებაა ბოლო დღეებში (2 ტიმოთე 3:1–5). ამპარტავნობა არის ცოდვების უმეტესობის საფუძველი, რადგან ჩვენ ვირჩევთ საკუთარი თავის სიამოვნებას, ნაცვლად იმისა, რომ ვასიამოვნოთ ღმერთს ან დავეხმაროთ სხვებს. ამის საპირისპიროდ, ფილიპელთა 2:3 გვასწავლის, რომ არაფერი გავაკეთოთ ეგოისტური ამბიციების ან ამაო ამპარტავნების გამო. პირიქით, თავმდაბლობით დააფასეთ სხვები საკუთარ თავზე მაღლა. არცერთ ჩვენგანს არ შეუძლია ამის გაკეთება ბუნებრივად. ჩვენს ცოდვილ ბუნებას სურს საკუთარი თავის დაყენება პირველ რიგში. მაგრამ სულიწმიდის ძალით ჩვენ შეგვიძლია განზრახ ვიყოთ საკუთარი თავის დამცირებისა და ღმერთთან შეთანხმების შესახებ ჩვენი ღირსების შესახებ (1 პეტრე 5:6; იაკობი 4:10). რწმენით ჩვენ შეგვიძლია განვავითაროთ ჯანსაღი საკუთარი თავის წარმოდგენა, რომელიც აკურთხებს უფალს და ჩვენს გარშემო მყოფებს.



Top