რას ამბობს ბიბლია ულოცვის შესახებ?

რას ამბობს ბიბლია ულოცვის შესახებ? უპასუხე



ლოცვა არის ქრისტიანის ღმერთთან სიარულის სიცოცხლის წყარო. ლოცვა გვაკავშირებს ღმერთთან, ლოცვა არის აქტიური გზა სიყვარულისა და სხვებთან დასაკავშირებლად, ლოცვა კი მლოცველის გულში ადგილს უშვებს ღმერთის გამოსწორების ხმას. ბიბლია ამბობს, რომ მუდმივად ილოცოთ (1 თესალონიკელები 5:17), ასე რომ, ყველაფერი, გარდა ლოცვისა და ღმერთთან ზიარების მუდმივი დამოკიდებულებისა, ცოდვაა. ყველაფერი, რაც წყვეტს ჩვენს კავშირს ღმერთთან ან მიგვიყვანს თვითდაჯერებულობამდე, არასწორია.

ჩვენ შეგვიძლია შევხედოთ ადამისა და ევას ქმედებებს დაბადების 3-ში, როგორც ულოცვის ერთგვარ ტიპს. ისინი ჭამენ სიკეთის და ბოროტების შეცნობის ხისგან და ძალიან რცხვენიათ უფალთან საუბრისას, როცა ის მათ შესახვედრად მიდის ბაღში. ისინი მოწყვეტილნი არიან ღმერთთან ცოდვით; მათი ურთიერთობა მასთან შეწყვეტილია. ადამისა და ევას ულოცობა ცოდვა იყო და ის ცოდვით იყო გამოწვეული.



შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რომ ვინმე ამტკიცებს, რომ თქვენი საუკეთესო მეგობარია და არასოდეს გელაპარაკება? როგორი მეგობრობაც არ უნდა ყოფილიყო იქ, რა თქმა უნდა, დაიძაბა. ანალოგიურად, ღმერთთან ურთიერთობა გაღატაკებულია და იღლება კომუნიკაციის გარეშე. ულოცობა ღმერთთან კარგი ურთიერთობის საწინააღმდეგოა. ღვთის ხალხს ექნება ბუნებრივი სურვილი, დაუკავშირდნენ თავიანთ უფალს. დილით, უფალო, გესმის ჩემი ხმა; დილით ჩემს თხოვნას ვდებ შენს წინაშე და ველოდები (ფსალმუნი 5:3). ბიბლიურ ბრძანებებს ლოცვის შესახებ მშვენიერი დაპირებები ახლავს: უფალი ახლოსაა ყველასთან, ვინც მას მოუხმობს, ყველასთან, ვინც მას ჭეშმარიტებით მოუხმობს (ფსალმუნი 145:18).



ქრისტე ლოცვის ჩვენი საუკეთესო მაგალითია. ის თავად იყო ლოცვის კაცი (იხ. ლუკა 3:21; 5:16; 9:18, 28; 11:1) და თავის მიმდევრებს ასწავლიდა ლოცვას (ლუკა 11:2–4). თუ კაცის ძემ დაინახა ლოცვის პირადი მოთხოვნილება, რამდენად მეტი უნდა დავინახოთ იგივე საჭიროება საკუთარ თავში?

ულოცველობა უგულებელყოფს შუამავლობის ნიჭს, რომელიც ღმერთმა მოგვცა. ჩვენ მოწოდებულნი ვართ ვილოცოთ ქრისტეში ჩვენი ძმებისა და დებისთვის (იაკობი 5:16). პავლე ხშირად ითხოვდა ღვთის ხალხის ლოცვებს მისი სახელით (ეფესელთა 6:19; კოლოსელები 4:3; 1 თესალონიკელთა 5:25) და ის ერთგული იყო მათთვის ლოცვით (ეფესელთა 1:16; კოლოსელები 1:9). წინასწარმეტყველი სამუელი ისრაელის ხალხის სახელით ლოცვებს ხედავდა, როგორც მისი მსახურების აუცილებელ ნაწილს: რაც შემეხება მე, შორს იყოს ჩემგან, რომ შევცოდო უფალს, რომ არ ვილოცო შენთვის (1 სამუელი 12:23). სამუელის თქმით, ულოცვა ცოდვაა.



ულოცობა არის სხვათა სიყვარულის ღვთის ბრძანების წინააღმდეგობა. და ჩვენ არ უნდა ვილოცოთ მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის, ვისთვისაც ადვილია ლოცვა. ამიტომ, უპირველეს ყოვლისა, მოგიწოდებთ, რომ ვედრება, ლოცვა, შუამავალი და მადლიერება იყოს ყველა ადამიანისთვის (1 ტიმოთე 2:1). იესო გვეუბნება, რომ ჩვენ ასევე უნდა ვილოცოთ მათთვის, ვინც გვდევნის (მათე 5:44). ეს არის ქრისტეს გზავნილი, გიყვარდეს და ლოცვით მხარი დაუჭირო ყველას, მათაც კი, ვინც ძნელი სასიყვარულოა.

ლოცვა უშვებს ადგილს ღმერთის გამოსწორების ხმისათვის. ულოცობა ასუსტებს ქრისტეს მოსმენის უნარს, როდესაც ის ჩვენს სულებს გამოსწორების ან დამაჯერებლობის სიტყვებს ჩურჩულებს. ებრაელთა 12:2 შეგვახსენებს, რომ ქრისტე არის რწმენის პიონერი და სრულყოფილება. ჩვენს გულებში მისი სული რომ არ ცხოვრობდეს, ჩვენ უხეშ გზაზე ვიდგებოდით ჩვენივე განსჯის შემდეგ. როდესაც ჩვენ ვლოცულობთ, რომ ღვთის ნება შესრულდეს დედამიწაზე, ისევე როგორც ზეცაში (მათე 6:10), ვლინდება ჩვენივე ნების წინააღმდეგობა.

მათეს 26:41 გთავაზობთ კიდევ ერთ შეგონებას: იფხიზლეთ და ილოცეთ, რათა არ ჩავარდეთ განსაცდელში. ულოცველობა ჩვენს გულებს აბნევს ჩვენს გარშემო არსებულ ცდუნებებს და იწვევს შემდგომ ცოდვამდე. ჩვენ მხოლოდ სულის განათებითა და მიმართულებით ვხდებით გონიერნი ჩვენი გულის გზებზე. და მხოლოდ სულის ძალაშია ჩვენი ლოცვები ეფექტური (იხ. რომაელთა 8:26–27).

ლოცვა არის ჩვენი სიცოცხლის ხაზი და კავშირი ღმერთთან. ქრისტემ დედამიწაზე სიარულისას აჩვენა ულოცვის საპირისპირო და შექმნა ლოცვით სავსე ცხოვრება.

Top