რა არის ენებზე ლოცვა?

უპასუხე



როგორც ფონზე, გთხოვთ, წაიკითხოთ ჩვენი სტატია ენებზე საუბრის ნიჭის შესახებ. არსებობს წმინდა წერილის ოთხი ძირითადი ნაწილი, რომლებიც მოხსენიებულია ენებზე ლოცვის მტკიცებულებად: რომაელთა 8:26; 1 კორინთელები 14:4-17; ეფესოელები 6:18 ; და იუდას მუხლი 20. ეფესელთა 6:18 და იუდა 20 აღნიშნავენ სულით ლოცვას. თუმცა, ენები, როგორც ლოცვის ენა, არ არის სულით ლოცვის სავარაუდო ინტერპრეტაცია.

რომაელთა 8:26 გვასწავლის: ისევე, როგორც სული გვეხმარება სისუსტეში. ჩვენ არ ვიცით, რისთვის უნდა ვილოცოთ, მაგრამ სული თავად გვეშუამდგომლებს ჩვენთვის კვნესით, რომელსაც სიტყვები ვერ გამოხატავს. ორი ძირითადი პუნქტი ნაკლებად სავარაუდოა, რომ რომაელთა 8:26 მოიხსენიებს ენებს, როგორც ლოცვის ენას. პირველი, რომაელთა 8:26 ამბობს, რომ სული კვნესის და არა მორწმუნეები. მეორე, რომაელთა 8:26 ამბობს, რომ სულის კვნესა არ შეიძლება გამოხატული იყოს. ენებზე საუბრის არსი არის სიტყვების წარმოთქმა.



ეს გვაძლევს განსაკუთრებით 1 კორინთელთა 14:4-17-ს და მე-14 მუხლს: რადგან, თუ ენით ვლოცულობ, ჩემი სული ლოცულობს, მაგრამ ჩემი გონება უნაყოფოა. პირველი კორინთელთა 14:14 მკაფიოდ მოიხსენიებს ენებზე ლოცვას. Რას ნიშნავს ეს? პირველ რიგში, კონტექსტის შესწავლა უაღრესად ღირებულია. პირველი კორინთელთა მე-14 თავი, უპირველეს ყოვლისა, ენებზე ლაპარაკის ძღვენისა და წინასწარმეტყველების ძღვენის შედარება/კონტრასტია. 2-5 მუხლებში ნათლად ჩანს, რომ პავლე წინასწარმეტყველებას ენებზე აღმატებულ ძღვნად თვლის. ამავე დროს, პავლე გამოთქვამს ენების ფასეულობას და აცხადებს, რომ უხარია, რომ ენებზე მეტად ლაპარაკობს, ვიდრე ვინმეს (მუხლი 18).



საქმეების მე-2 თავში აღწერილია ენების ძღვენის პირველი შემთხვევა. სულთმოფენობის დღეს მოციქულები ენებზე საუბრობდნენ. საქმეების მე-2 თავში ნათლად ჩანს, რომ მოციქულები ადამიანურ ენაზე საუბრობდნენ (საქმეები 2:6-8). სიტყვა ნათარგმნი ენებზე ორივე საქმეების მე-2 და 1 კორინთელთა მე-14 თავში არის გლოსა, რაც ენას ნიშნავს. ეს არის სიტყვა, საიდანაც ვიღებთ ჩვენს თანამედროვე ინგლისურ სიტყვათა ტერმინებს. ენებზე ლაპარაკი იყო ისეთ ენაზე ლაპარაკის უნარი, რომელიც მოსაუბრემ არ იცის, რათა სახარება მიეწოდოს ვინმეს, ვინც ამ ენაზე საუბრობს. კორინთის მულტიკულტურულ მხარეში, როგორც ჩანს, ენების ნიჭი განსაკუთრებით ღირებული და გამორჩეული იყო. კორინთელ მორწმუნეებს ენების ნიჭის შედეგად უკეთესად შეძლეს სახარებისა და ღვთის სიტყვის გადმოცემა. თუმცა, პავლემ ნათლად აჩვენა, რომ ენების ამგვარ გამოყენებაშიც კი ის უნდა განიმარტოს ან ითარგმნოს (1 კორინთელები 14:13, 27). კორინთელი მორწმუნე ლაპარაკობდა ენებზე, უცხადებდა ღვთის ჭეშმარიტებას ვინმეს, ვინც ამ ენაზე ლაპარაკობდა, შემდეგ კი ეს მორწმუნე ან ეკლესიის სხვა მორწმუნე უნდა განემარტა ნათქვამი ისე, რომ მთელ კრებას შეეძლო გაეგო ნათქვამი.

მაშ, რა არის ენებზე ლოცვა და რით განსხვავდება იგი ენებზე ლაპარაკისგან? პირველი კორინთელთა 14:13-17 მიუთითებს, რომ ენებზე ლოცვა ასევე უნდა იყოს განმარტებული. შედეგად, როგორც ჩანს, ენებზე ლოცვა იყო ლოცვა ღვთისადმი. ეს ლოცვა ემსახურება ვინმეს, ვინც ამ ენაზე საუბრობს, მაგრამ ასევე საჭიროებს ინტერპრეტაციას ისე, რომ მთელი სხეული აღიზარდოს.



ეს ინტერპრეტაცია არ ეთანხმება მათ, ვინც ენებზე ლოცვას ლოცვის ენად მიიჩნევს. ეს ალტერნატიული გაგება შეიძლება შეჯამდეს შემდეგნაირად: ენებზე ლოცვა არის პირადი ლოცვის ენა მორწმუნესა და ღმერთს შორის (1 კორინთელები 13:1), რომელსაც მორწმუნე იყენებს საკუთარი თავის გასაშენებლად (1 კორინთელები 14:4). ეს ინტერპრეტაცია არაბიბლიურია შემდეგი მიზეზების გამო: 1) როგორ შეიძლება ენებზე ლოცვა იყოს კერძო ლოცვის ენა, თუ მისი ინტერპრეტაცია უნდა მოხდეს (1 კორინთელები 14:13-17)? 2) როგორ შეიძლება იყოს ენებზე ლოცვა თვითგანვითარებისთვის, როცა წმინდა წერილი ამბობს, რომ სულიერი ძღვენი ეკლესიის აღზრდისთვისაა და არა საკუთარი თავისთვის (1 კორინთელები 12:7)? 3) როგორ შეიძლება ენებზე ლოცვა იყოს კერძო ლოცვის ენა, თუ ენების ძღვენი ურწმუნოების ნიშანია (1 კორინთელები 14:22)? 4) ბიბლია ცხადყოფს, რომ ყველას არ აქვს ენების ნიჭი (1 კორინთელები 12:11, 28-30). როგორ შეიძლება ენები იყოს საჩუქარი თვითგანვითარებისთვის, თუ ყველა მორწმუნეს არ შეუძლია მისი ფლობა? განა ყველას არ გვჭირდება აღზრდა?

ზოგიერთს ესმის, რომ ენებზე ლოცვა არის საიდუმლო კოდის ენა, რომელიც ხელს უშლის სატანას და მის დემონებს ჩვენი ლოცვების გაგებაში და ამით ჩვენზე უპირატესობის მოპოვებაში. ეს ინტერპრეტაცია არაბიბლიურია შემდეგი მიზეზების გამო: 1) ახალი აღთქმა თანმიმდევრულად აღწერს ენებს, როგორც ადამიანურ ენას და სატანას და მის დემონებს კარგად ესმით ადამიანური ენები. 2) ბიბლიაში ჩაწერილია უამრავი მორწმუნე, რომელიც ლოცულობს საკუთარ ენაზე, ხმამაღლა, სატანის ლოცვის შეწყვეტის გარეშე. მაშინაც კი, თუ სატანა და/ან მისი დემონები ისმენენ და ესმით ლოცვებს, რომლებსაც ჩვენ ვლოცულობთ, მათ აბსოლუტურად არ აქვთ ძალა, ხელი შეუშალონ ღმერთს, უპასუხოს ლოცვებს მისი ნების შესაბამისად. ჩვენ ვიცით, რომ ღმერთი ისმენს ჩვენს ლოცვებს და ეს ფაქტი არარელევანტურს ხდის იმას, ესმით თუ არა სატანა და მისი დემონები ჩვენს ლოცვებს.

მაშ, რას ვიტყვით იმ მრავალ ქრისტიანზე, რომლებსაც განუცდიათ ენებზე ლოცვა და მიაჩნიათ, რომ ეს ძალიან პიროვნულად აღმზრდელია? პირველ რიგში, ჩვენ უნდა დავაფუძნოთ ჩვენი რწმენა და პრაქტიკა წმინდა წერილზე და არა გამოცდილებაზე. ჩვენ უნდა შევხედოთ ჩვენს გამოცდილებას წმინდა წერილის ფონზე და არა წმინდა წერილის ინტერპრეტაცია ჩვენი გამოცდილების გათვალისწინებით. მეორე, მრავალი კულტი და მსოფლიო რელიგია ასევე აფიქსირებს ენებზე ლაპარაკის/ენებზე ლოცვის შემთხვევებს. ცხადია, სულიწმიდა არ აჩუქებს ამ ურწმუნო პიროვნებებს. ასე რომ, როგორც ჩანს, დემონებს შეუძლიათ ენებზე ლაპარაკის ნიჭის გაყალბება. ეს უნდა გვაიძულებს კიდევ უფრო ფრთხილად შევადაროთ ჩვენი გამოცდილება წმინდა წერილს. მესამე, კვლევებმა აჩვენა, თუ როგორ შეიძლება იყოს ენებზე საუბარი/ლოცვა ნასწავლი ქცევა. სხვების ენებზე საუბრის მოსმენით და დაკვირვებით, ადამიანს შეუძლია ისწავლოს პროცედურა, თუნდაც ქვეცნობიერად. ეს არის ყველაზე სავარაუდო ახსნა ქრისტიანთა შორის ენებზე საუბრის/ლოცვის შემთხვევების უმრავლესობისთვის. მეოთხე, თვითგანვითარების განცდა ბუნებრივია. ადამიანის სხეული გამოიმუშავებს ადრენალინს და ენდორფინებს, როდესაც ის განიცდის რაიმე ახალს, ამაღელვებელს, ემოციურს და/ან რაციონალურ აზროვნებას არ უკავშირდება.

ენებზე ლოცვა ნამდვილად არის საკითხი, რომელზეც ქრისტიანებს შეუძლიათ პატივისცემით და სიყვარულით შეთანხმდნენ, რომ არ დაეთანხმონ. ენებზე ლოცვა არ არის ის, რაც განსაზღვრავს ხსნას. ენებზე ლოცვა არ არის ის, რაც განასხვავებს მოწიფულ ქრისტიანს გაუაზრებელი ქრისტიანისგან. არსებობს თუ არა ისეთი რამ, როგორიცაა ენებზე ლოცვა, როგორც პირადი ლოცვის ენა, არ არის ქრისტიანული რწმენის ფუნდამენტური საფუძველი. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ გვჯერა, რომ ენებზე ლოცვის ბიბლიური ინტერპრეტაცია შორდება პირადი აღზრდის პირადი ლოცვის ენის იდეას, ჩვენ ასევე ვაღიარებთ, რომ ბევრი, ვინც ამას აკეთებს, არის ჩვენი და-ძმა ქრისტეში და იმსახურებს ჩვენს სიყვარულს და პატივისცემას.

Top