რატომ უნდა იყოს ბიბლია ჩვენი ზნეობის წყარო?

უპასუხე



თუ ბიბლია არ არის ქრისტიანების ზნეობის წყარო, მაშინ უნდა დაისვას კითხვა: რა უნდა იყოს? ქრისტიანული მსოფლმხედველობა ეფუძნება ორ ფუნდამენტურ აქსიომას: 1) ღმერთი არსებობს და 2) ღმერთი გვესაუბრა ბიბლიაში. თუ ეს ორი წინაპირობა არ არის ამოსავალი წერტილი ქრისტიანულ მსოფლმხედველობაში, მაშინ ჩვენ ისევე ვართ, როგორც ყველა სხვა, ვცდილობთ ვიპოვოთ ობიექტურობა სუბიექტურობის ზღვაში.

ბიბლიის მიხედვით, ადამიანი ღვთის ხატად შეიქმნა. ამ სურათის ნაწილი ადამიანს ზნეობრივ არსებად აქცევს. ჩვენ ვართ მორალური აგენტები, რომლებიც აკეთებენ მორალურ არჩევანს და შეუძლიათ განასხვავონ სწორი და არასწორი. საფუძველი, რომლითაც ჩვენ განვასხვავებთ სწორსა და ცრუს, არის ჩვენი ცოდნა ღვთის კანონის შესახებ და ეს ცოდნა მოდის ორი წყაროდან - გამოცხადებიდან და სინდისიდან. გამოცხადება თავისთავად ახსნილია. ღმერთმა მცნება მისცა ადამსა და ევას ბაღში. მან ათი მცნება მისცა ისრაელებს სინაის გამოსვლის შემდეგ და იესომ ეს ათი მცნება ჩამოაყალიბა ორ ძირითად მცნებად - გიყვარდეს ღმერთი და გიყვარდეს მოყვასი. ყოველივე ეს წარმოადგენს ღმერთის გამოცხადებას მისი კანონის შესახებ, რომელიც უბრალოდ ასახავს მის ზნეობრივ ხასიათს მისი ხალხისთვის.



ბიბლია ასევე ამბობს, რომ ღმერთმა დაწერა თავისი კანონი ჩვენს გულებზე (რომაელთა 2:15). ეს არის სინდისი. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მცნებებში ღმერთის გამოცხადების გარეშეც კი, ჩვენ ინტუიციურად ვიცით ღვთის კანონი იმის საფუძველზე, რომ მის ხატად ვართ შექმნილი. თუმცა, დაცემის გამო (დაბადება 3), ეს გამოსახულება დაზიანებულია და დამახინჯებულია, მათ შორის ჩვენი სინდისიც. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ვიცით ღვთის კანონი ჩვენი სინდისის მეშვეობით, ჩვენ მიდრეკილნი ვართ ამახინჯოთ იგი ჩვენს სასარგებლოდ. ამიტომ გვჭირდება გამოცხადება.



ბიბლია, რომელიც შეიცავს ღვთის გამოვლენილ მორალურ ნებას მის კანონსა და მცნებებში, არის მისი გამოცხადება თავისი ხალხისთვის. როგორც ასეთი, ბიბლია ხდება ჩვენი ზნეობის წყარო, რადგან ბიბლია არის ღვთის სიტყვა წერილობითი ფორმით (2 ტიმოთე 3:16; 2 პეტრე 1:21). თუ ქრისტიანს სურს შეიცნოს ღვთის ნება, ის მიმართავს ბიბლიას. თუ ქრისტიანს სურს გაარჩიოს სწორი და არასწორი, ის მიმართავს ბიბლიას.

რა მოხდება, თუ ქრისტიანი არ მიმართავს ბიბლიას, როგორც ზნეობის წყაროს? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემის მრავალი გზა არსებობს, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ჩვენ ყველანი მიდრეკილნი ვართ ვენდოთ ჩვენს სინდისს, უპირობოდ თუ აშკარად. ადამიანის სინდისი შეიძლება შევადაროთ განგაშის სისტემას; ის გვაფრთხილებს, როდესაც ვარღვევთ ჩვენს მორალურ სტანდარტებს. დაჭერა ისაა, რომ ჩვენი სინდისი მხოლოდ ისეთივე კარგია, როგორც მორალური სტანდარტი, რომელიც ამას გვამცნობს. თუ ეს არ არის ბიბლია, მაშინ ჩვენ აუცილებლად ვაცნობებთ ჩვენს სინდისს სხვადასხვა გზით.



ჩვენს საზოგადოებაში ბიბლიური მორალის ამჟამინდელი მმართველი კონკურენტია სოციალური კონსენსუსი . სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩვენს მორალს აყალიბებს და ცვლის ჩვენს გარშემო არსებული კულტურა. ადვილი უნდა იყოს იმის დანახვა, რომ თუ სოციალური კონსენსუსი არის ჩვენი მორალური კომპასი, მაშინ ჩვენ ავაშენეთ ჩვენი მორალი ცვალებადი ქვიშის საფუძველზე. სოციალური კონსენსუსი სწორედ ეს არის - კონსენსუსი. ეს არის დღის ზოგადი სოციალური ადათების სურათი. ერთი-ორი თაობის წინ ჰომოსექსუალიზმი, განქორწინება და მრუშობა ჯერ კიდევ არ იყო მიღებული, თუნდაც ცოდვად მიჩნეული. დღესდღეობით, ჰომოსექსუალიზმიც და განქორწინებაც ნორმალურია და მრუშობა ისეთი სტიგმატირებული არ არის, როგორც ადრე იყო. ძირითადად, რაც გვაქვს სოციალური კონსენსუსით, არის ის, რაც დაემართა ისრაელებს აღთქმული მიწის დაპყრობიდან რამდენიმე თაობის შემდეგ: ყველამ გააკეთა ის, რაც სწორი იყო მის თვალში (მსაჯულები 17:6). ხალხმა მიატოვა ღმერთი და ორი თაობის განმავლობაში ისინი აკეთებდნენ იმას, რაც ბოროტებას წარმოადგენდა ღვთის თვალში.

მაშ, რატომ უნდა იყოს ბიბლია ჩვენი ზნეობის წყარო? იმიტომ, რომ მის გარეშე, ჩვენ ზღვაში მიმავალი გემებივით ვართ. მთაზე ქადაგების დასასრულს ჩვენმა უფალმა თქვა ეს სიტყვები: ყველა, ვინც მოისმენს ჩემს ამ სიტყვებს და ასრულებს მათ, დაემსგავსება ბრძენ კაცს, რომელმაც თავისი სახლი კლდეზე ააშენა. და მოვიდა წვიმა და მოვიდა წყალდიდობა, დაუბერა ქარმა და დაარტყა იმ სახლს, მაგრამ არ ჩამოვარდა, რადგან კლდეზე იყო დაფუძნებული (მათე 7:24-25). ღვთის სიტყვა, ბიბლია, ერთადერთი ქვაა, რომელზედაც აშენდება ზნეობა.

Top